ترجمه کتاب

بر روی بنر کلیک کنید

دانلود کتاب Utopie und Zeitsemantik - Zur gesellschaftlichen Konstruktion der Zeit (German Edition)

    Utopie und Zeitsemantik - Zur gesellschaftlichen Konstruktion der Zeit (German Edition)
نویسندگان Christof Niemann
سال 2007
ناشر GRIN Verlag; 1 edition (July 18, 2007)
شابک 9783656571285
تعداد صفحات 188 pages
اندازه 12289 KB
زبان German

چکیده

Magisterarbeit aus dem Jahr 2007 im Fachbereich Soziologie - Wissen und Information, Note: 1,7, Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg (Institut für Soziologie), 76 Quellen im Literaturverzeichnis, Sprache: Deutsch, Abstract: Was traut der Mensch sich zu? Wie definiert er seine Rolle in der Geschichte? Die Debatten über „das Ende der Geschichte“, über den „Kampf der Kulturen“ und selbstverschuldeten Klimawandel, über die „neue Unübersichtlichkeit“, die Individualisierung und das Auseinanderdriften von gesellschaftlichen Sub- und Staatensystemen scheinen das Damoklesschwert über dem menschlichen Selbstbewusstsein schweben zu lassen. Wer will, findet ohne weiteres eine Vielzahl von Indizien, die den Schluss nahe legen, „wir“, also die Menschen, hätten den „göttlichen Auftrag“ einer vernünftigen Weltbemächtigung und –bestellung verfehlt oder zumindest noch nicht vollendet. Die Suche nach einem Ausweg aus dem Dilemma führt zu einem altbekannten Wettstreit, nämlich dem zwischen den konservativen und den nach Fortschritt eifernden Kräften. Die einen suchen in der Vergangenheit und in tradierten Vorstellungen nach Lösungen, die anderen glauben an einzigartige Herausforderungen, die nur mit neuen Entwürfen gemeistert werden können. Auch heute erhitzen derartig antagonistische Positionen, beispielsweise in Gestalt der Bestrebungen zur Reaktivierung der mittelalterliche Landwirtschaft („biologischer Landbau“) gegen die Umsetzung „fortschrittlichen“ Gen-Foods, die Gemüter und liefern den Stoff für nicht selten polemische Auseinandersetzungen. Muss es also weitergehen oder sollte es wie früher sein?Eine erschöpfende Antwort auf diese Frage wird wohl nicht möglich sein. Aber tatsächlich ist zu beobachten, dass in den meisten Abschnitten der Geschichte eines der beiden Topoi den Zeitgeist bestimmt hat. Das menschliche Selbstvertrauen – wie auch sein Selbstmisstrauen – wächst und schwindet im Einklang mit den Blüte- und Wartezeiten der Historie, wobei es insgesamt durch einen in der Vorstellungskraft zunehmend überblickbaren, zeitlichen Horizont eine größere Projektionsfläche bekommt. Damals wie heute wird mit solchen Projektionen – optimistischen wie pessimistischen Visionen – Politik gemacht, also mit gesellschaftlich vermittelten Ideen Gesellschaft geformt. Das vorherrschende Konzept von Zeitlichkeit ist im pragmatischen Ringen um Lösungen als (vielleicht) Voraussetzungsloses oft auch das nicht explizit Miteinbedachte. Es strukturiert das Denken und das Denkbare unbemerkt, stillschweigend, solange es nicht zum Gegenstand von Reflexionen wird (wobei auch diese durch eine vorgeschaltete Zeitkonzeption strukturiert sind). Vielleicht traut sich der Mensch umso mehr zu, je mehr er die Zeit zu beherrschen oder wenigstens zu verstehen glaubt. Als Zirkelkonstruktion, die als Selbstgeschaffenes das Schaffen strukturiert, um dann wiederum das Geschaffene zu verzeitlichen, hat sie jedenfalls einfache wie komplexe Antworten zum Problem „Werden und Vergehen“ inspiriert. Außerdem ist die Konzeption, welche der Mensch von Zeit hat, ein mächtiges – wenn nicht das mächtigste – Strukturmerkmal seiner individuellen wie auch sozialen Existenz. Der Letzteren widmet sich diese Arbeit.


خرید کتاب معنای اتوپیایی و زمان - در ساخت اجتماعی زمان (نسخه آلمانی)


پایان نامه کارشناسی ارشد از سال 2007 در گروه جامعه شناسی - دانش و اطلاعات ، درجه: 1.7 ، روپراشت-کارلز-Universität هایدلبرگ (موسسه جامعه شناسی) ، 76 منبع در کتابشناسی ، زبان: آلمانی ، چکیده: مردم چه جرات می کنند؟ او چگونه نقش خود را در داستان تعریف می کند؟ مباحث مربوط به "پایان تاریخ" ، در مورد "برخورد فرهنگ ها" و تغییر شرایط آب و هوایی ، درباره "سردرگمی جدید" ، شخصی سازی و جدا شدن سیستم های فرعی و دولتی اجتماعی اجازه می دهد شمشیر دیموکلس بالاتر از اعتماد به نفس انسان معلق شود. هرکسی که می خواهد به راحتی بسیاری از نشانه ها را پیدا کند که نشان می دهد "ما" ، یعنی مردم ، "مأموریت الهی" یک توانمند سازی و نظم معقول جهان را از دست داده ایم ، یا حداقل آن را هنوز تکمیل نکرده ایم. جستجوی راهی برای خروج از معضل منجر به یک رقابت شناخته شده می شود ، یعنی بین محافظه کار و نیروهای مشتاق پیشرفت. برخی به دنبال راه حل در گذشته و در ایده های سنتی هستند ، برخی دیگر به چالش های منحصر به فرد که فقط با طرح های جدید می توان تسلط داشت ، اعتقاد دارند. حتی امروز ، چنین مواضع ضد خصمانه ، به عنوان مثال به عنوان تلاش برای فعال کردن مجدد کشاورزی قرون وسطایی ("کشاورزی ارگانیک") در برابر اجرای غذاهای ژن "مترقی" ، ذهن را گرم می کند و مواد را برای اختلافات اغلب polemical فراهم می کند. آیا باید ادامه یابد یا باید مانند گذشته باشد؟ پاسخی جامع برای این سؤال احتمالاً امکان پذیر نخواهد بود. اما در حقیقت می توان مشاهده کرد که در بیشتر قسمت های تاریخ یکی از دو تاپوئیت تعیین کننده زیرکشی است. اعتماد به نفس انسان - و همچنین عدم اعتماد به نفس - در هماهنگی با اوج شکوفایی و انتظار تاریخ ، رشد می کند و کاهش می یابد ، به موجب آن به دلیل افق زمانی که به طور فزاینده ای در تخیل دیده می شود ، سطح طرح ریزی بزرگتر به دست می آید. سپس مانند اکنون ، چنین پیش بینی ها - بینش های خوش بینانه و همچنین بدبینانه - برای ایجاد سیاست استفاده می شود ، یعنی برای شکل دادن جامعه با ایده های اجتماعی. مفهوم غالب زمان در مبارزه عملی برای راه حلهای (شاید) بدون پیش شرط ها اغلب مواردی است که صریحاً مورد توجه قرار نمی گیرد. این ساختار ، تفکر و بی توجه را متقاعد می کند ، تا زمانی که به موضوع بازتاب تبدیل نشود (گرچه این موارد نیز توسط یک مفهوم زمان بالادست ساخته شده اند). شاید هرچه فرد بیشتر باور داشته باشد که می تواند زمان را کنترل کند یا حداقل آن را درک کند ، اعتماد به نفس بیشتری دارد. به عنوان ساختاری دایره ای که برای خلق موقت ایجاد شده ، خلقت را به عنوان خود ساخته می سازد ، در هر صورت پاسخ های ساده و پیچیده ای را برای مسئله "تبدیل شدن و گذشت" الهام بخشیده است. علاوه بر این ، این تصور که انسان از زمان دارد یک ویژگی ساختاری قدرتمند - اگرنه قدرتمندترین - ساختاری برای فرد و همچنین وجود اجتماعی ندارد. این اثر به دومی اختصاص یافته است.